Non podía faltar nesta sección unha referencia a unha figura relevante do século XIII, e que ven puido ser desta parroquia, aínda que ese dato está sen confirmar.

Poñamos como exemplo unha das cantigas de amigo de Xoán García de Guillade :

Morr’o meu amigo d’amor
e eu non vo-lh’o creo ben,
e el mi diz logo por en
ca verra morrer u eu for;
e a mi praz de coraçon
por veer se morre, ou non.

Enviou-m’el assi dizer :
ten el por mesura de mi
que o leixe morrer aquí
e o veja, quando morrer;
e a mi praz de coraçon
por veer se morre, ou non.

Mais nunca ja crea molher
que por ela morren assi
(ca nunca eu ess’ e tal vi)
e el moira, se lhe prouguer;
e a mi praz de coraçon
por veer se morre, ou non.

Xoán García de Guillade, é natural talvez de Guillade (na bisbarra da Cañiza e Ponteareas, onde hai dúas localidades nomeadas Guillade). Trobador galego do século XIII, foi cabaleiro da pequena nobreza. Andou moitos anos por terras de Portugal. Tomou parte na cruzada que en 1248 ordenou San Lois de Francia. Deixou unha abondosa obra: dezaseis cantigas de amor, vinte e unha de amigo e quince de escarnio e maldicir.

Esta é unha cantiga de amigo, e podemos afirmalo xa que presenta os trazos habituais desta modalidade medieval: presenza ó principio da palabra amigo, voz feminina e tema amoroso, como é, neste caso, o sufrimento amoroso dunha muller que dubida do amor do seu "amigo". O trobador emprega unha voz lírica feminina nunha estrutura métrica octosílaba de arte menor, con rima macho e presenza de recursos habituais da época medieval, como o refrán: "e a mi praz de coraçon por veer se morre, ou non". ¿A presenza do "amigo" será suficiente para despexar as dúbidas da namorada?

Este resumo está elaborado por Miguel Barreras Calvo (1º BAC) no blog axouxereblog

chúzame